image15.jpg
Strona Główna arrow Integracja arrow Czym jest "integracja"
Czym jest "integracja"

Ewa Błachnio

Co to jest integacja? Dlaczego pojawiła się w szkołach? Czy jest potrzebna?

Termin integracja pochodzi z łaciny (integro) i oznacza "proces tworzenia się całości z jakiejś części, zespalania się elementów w całość, scalanie się..." (Słownik Języka Polskiego, red. R. Łukowski, T. I, PWN, W-wa 1987r). Zgodnie z postanowieniami Konwencji Praw Dziecka: " Dziecko fizycznie i psychicznie niepełnosprawne winno mieć zapewnione pełne i normalne życie w warunkach zabezpieczających jego godność umożliwiających osiąganie niezależności oraz ułatwiające uczestnictwo w życiu społecznym" (Konwencja Praw Dziecka, ONZ listopad 1989r).

Dzieci i młodzież z różnego rodzaju utrudnieniami w rozwoju i niepełnosprawnościami stanowią integralną część młodego pokolenia. W Polsce 3% populacji wszystkich uczniów wymaga specjalnych form kształcenia. Są to uczniowie w normie intelektualnej np. z niepełnosprawnością ruchową, niewidomi, niesłyszący oraz uczniowie z upośledzeniem umysłowym, z autyzmem i niepełnosprawnością sprzężoną. Wszystkim dzieciom, których możliwości są ograniczone przez czynniki biologiczne i społeczne, należy dać równe szanse startu, dostosowane do ich specyficznych potrzeb.

Pierwszym krokiem na drodze do realizacji edukacji dla wszystkich była idea tzw. normalizacji polegająca na uznaniu prawa osób niepełnosprawnych

intelektualnie do bycia traktowanym z szacunkiem równym innym członkom

społeczeństwa i do umożliwienia im , dzięki odpowiedniemu wsparciu i kształceniu , maksymalnie normalnego funkcjonowania w społeczeństwie. Idea normalizacji pojawiła się jako reakcja na wieloletnią tradycję segregacji i marginalizacji osób niepełnosprawnych intelektualnie. Idea ta utorowała drogę pojęciu integracji .

Integracja stała się ważnym nurtem w edukacji polskiej już od 1989 roku. Wśród dyrektorów , pedagogów i terenowych władz oświatowych wzrasta zainteresowanie tą formą kształcenia. Sprawa szeroko pojętej integracji zajmuje wiele miejsca w literaturze, radiu, prasie i innych środkach masowego przekazu.

Pierwsza grupa integracyjna powstała w warszawskim przedszkolu przy rehabilitacyjnej placówce służby zdrowia w 1989 r., a rok później swoją działalność rozpoczęły pierwsze przedszkola i szkoły z oddziałami integracyjnymi. Kolejne lata przynoszą coraz to nowe placówki (J. Popławska, B. Sierpińska, 2001). Ruch tworzenia placówek integracyjnych nasilił się szczególnie po 1994 r. Wtedy szkoły zaczęły przejmować samorządy, które w większości wykazały zainteresowanie tą formą edukacji (J. Bogucka , 1997).

Podstawowym założeniem systemu kształcenia integracyjnego jest włączenie dzieci niepełnosprawnych w system kształcenia osób pełnosprawnych. Edukacja integracyjna ma lepiej przygotować dziecko do normalnego życia w społeczeństwie. Dużym plusem integracji jest to, iż dzieci z różnymi dysfunkcjami mogą nauczyć się samodzielności, współpracy i współdziałania. Dzieci pełnosprawne natomiast mają możliwość przekonania się, że wśród nich może znajdować się ktoś, kto różni się sprawnością fizyczną czy intelektualną, a mimo to nie jest kimś gorszym.